വൈദ്യുതവാഹനങ്ങൾ നേരിടുന്ന വെല്ലുവിളികൾ

വൈദ്യുതവാഹനങ്ങളുടെ കാര്യത്തിൽ ചില ഘടകങ്ങൾകൂടി ഒത്തുവരേണ്ടതുണ്ട്. അടിസ്ഥാന സൗകര്യ വികസനം, അതായത്, വേണ്ടത്ര ചാർജ്ജിങ് സൗകര്യം. അതിൽത്തന്നെ ചാർജ്ജിങ്ങിനെടുക്കുന്ന സമയം. ഇത് അധികം താമസിയാതെത്തന്നെ വരുമെന്നു പ്രതീക്ഷിക്കാം. എന്നാൽ, പ്രധാന പ്രശ്നം ഈ വൈദ്യുതി എവിടെനിന്നു വരുന്നു എന്നതാണ്. ആ വൈദ്യുതി ഉല്പാദനം എത്രകണ്ട് പരിസ്ഥിതിസൗഹൃദപരമാണെന്നതാണ്. ബാറ്ററിയുടെ ആയുസ്സ്, ബാറ്ററി മാറ്റാൻ വേണ്ട ചെലവ് ഇന്ധനച്ചിലവിനെ മറികടക്കുമോ എന്നത് മറ്റൊരു ചോദ്യം. ഏറ്റവും ഒടുവിലായി ബാറ്ററി തീ പിടിക്കുക, പൊട്ടിത്തെറിക്കുക എന്നിങ്ങനെ വാർത്തകൾ വരുന്നു. എന്തായാലും, കാലം അല്പം കൂടി മുന്നോട്ടു പോകുമ്പോൾ ശാസ്ത്രലോകത്തിന്റെ ശ്രദ്ധ വൈദ്യുത വാഹനങ്ങളിലേക്ക് ശക്തമായി കേന്ദ്രീകരിക്കാൻ തുടങ്ങുമ്പോൾ ഈ പ്രശ്നങ്ങൾക്ക് പരിഹാരമാകും എന്നു പ്രതീക്ഷിക്കാം. അതിന്റെ ഒരു ദിശ സൗരോർജ്ജവാഹനങ്ങളായിരിക്കാം.

അമ്പലങ്ങൾ - ക്ലാസ്സിക്കൽ കലകളുടെ ഈറ്റില്ലം

എല്ലാ ക്ലാസ്സിക്കൽ കലകൾക്കുo വേദിയൊരുക്കി അവയെ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുകയും പരിപോഷിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുക എന്നത് അമ്പലങ്ങൾ ഇന്ത്യൻ സംസ്കാരത്തിനും സമൂഹത്തിനും നല്കുന്ന മഹത്തായ സംഭാവനതന്നെയാണ്. പ്രതികൂല സാഹചര്യ ളും കാലത്തിന്റെ വെല്ലുകളികളും മറികടന്ന് ഇവ നൂറ്റാണ്ടുകളായി നിലനിൽക്കുന്നത് മുഖ്യമായും ക്ഷേത്രങ്ങളുടെ സേവനം കൊണ്ടുതന്നെയാണെന്ന് നിസ്സംശയം പറയാം.

ഘോഷയാത്ര - ടി ജെ എസ് ജോർജ്ജ്

ജീവിതസായാഹ്നത്തിലെത്തിയ എല്ലാവർക്കും ഒരുപാട് സ്മരണകളുണ്ടായിരിക്കും. പൊതുവെ, എല്ലാവർക്കും അതു മറ്റുള്ളവരുമായി പങ്കുവെക്കാൻ ഇഷ്ടമായിരിക്കും. പലപ്പോഴും അതെല്ലാം കേൾക്കാൻ ആളെ കിട്ടാൻ പ്രയാസമായിരിക്കും. കാരണം, അത് പറയുന്ന ആളുടെ വ്യക്തിത്വം, ശൈലി, പറയുന്ന വിഷയം, കേൾക്കുന്ന ആളുടെ പ്രകൃതം, താല്പര്യം എന്നിവയെല്ലാം ആശ്രയിച്ചിരിക്കുമല്ലോ. സ്മരണകളിലെ നായകൻ പറയുന്ന ആൾതന്നെയാവുകയും പറയുന്നത് ഒരേ കാര്യങ്ങൾതന്നെയാവുകയും ചെയ്താൽ സ്വാഭാവികമായും കേൾവിക്കാർ പതുക്കെ അവരുടെ പാട്ടിനുപോകും.

അവിടെയാണ് ടി ജെ എസ് ജോർജ് എന്ന വിഖ്യാതനായ പത്രപ്രവർത്തകൻ്റെ ‘ഘോഷയാത്ര‘ എന്ന ഓർമ്മക്കുറിപ്പുകൾ വ്യത്യസ്തമാകുന്നത്. ഇത് അക്ഷരാർത്ഥത്തിൽ ഒരു ഘോഷയാത്രതന്നെയാണ്. ഒരുപാട് മഹാവ്യക്തിത്വങ്ങളുടെ, അവരുടെ ജീവിതത്തിലെ റോളർകോസ്റ്ററുകൾപോലെയുള്ള ഗതിവിഗതികളുടെ, മഹത്തായ വിജയങ്ങളുടെ, വൻ പരാജയങ്ങളുടെ, വിചിത്ര സ്വഭാവസവിശേഷതകളുടെ, മഹാചരിത്രസംഭവങ്ങളുടെയെല്ലാം ഒരു മഹാഘോഷയാത്ര. ഇതിൽ, വഴിയോരത്ത് കാഴ്ച നോക്കിനിൽക്കുന്ന ജിജ്ഞാസുവായ ഒരു കുട്ടിയുടെ സ്ഥാനമാണ് ഗ്രന്ഥകാരൻ്റേത്. 

ശരിയായ സമയത്ത്, ശരിയായ സ്ഥലത്ത്, ശരിയായ വ്യക്തി എത്തിപ്പെടുക എന്നത് ഒരു പത്രപ്രവർത്തകനെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം പരമപ്രധാനമാണ്. ഇക്കാര്യത്തിൽ ഗ്രന്ഥകാരൻ വളരെ ഭാഗ്യവാനാണെന്നു നിസ്സംശയം പറയാം. ലോകത്ത് അഭൂതപൂർവ്വമായ മാറ്റങ്ങൾ സംഭവിക്കുന്ന കാലഘട്ടത്തിലാണ് ഒരു പത്രപ്രവർത്തകനായി അദ്ദേഹം ജീവിതമാരംഭിക്കുന്നത്. അത് മുംബൈ, ഹോങ്കോങ്, അമേരിക്കയിലെ ഐക്യരാഷ്ട്രസഭ (അതിന്റെ ഭാഗമായി ലഭിച്ച, അസുലഭമായ കോൺകോർഡ് യാത്രയെക്കുറിച്ചും വളരെ രസകരമായി അദ്ദേഹം വിവരിക്കുന്നു) എന്നിങ്ങനെ മുന്നേറവേ, പത്രപ്രവർത്തനത്തിലെ മഹാരഥന്മാർക്കു പുറമേ ജീവിതത്തിൻ്റെ വിവിധ തുറകളിലുള്ള അനേകം പ്രശസ്ത വ്യക്തികളെ കണ്ടുമുട്ടാനും ചരിത്രസംഭവങ്ങൾക്കു സാക്ഷിയാകാനും അദ്ദേഹത്തിനു കഴിഞ്ഞു. ഈ അനുഭവ വിവരണത്തിലൂടെ അദ്ദേഹം വായനക്കാരുടെ മുമ്പിൽ കാലത്തിന്റെ ഒരു വാഗ്മയചിത്രം വരച്ചു കാട്ടുന്നു. പുസ്തകത്തിനൊടുവിൽ കൊടുത്തിരിക്കുന്ന 'ഘോഷയാത്രയിൽ പങ്കെടുത്തവർ' എന്ന നാമസൂചിയിലൂടെ ഒന്നു കണ്ണോടിച്ചാൽമാത്രം മതി അദ്ദേഹത്തിന്റെ അനുഭവങ്ങളുടെ വ്യാപ്തി മനസ്സിലാക്കാൻ. ആരേയും പഴിക്കാനോ വിധിക്കാനോ മുതിരാതെ ഒരു കുട്ടിയുടെ കൗതുകത്തോടെ ജീവിതക്കാഴ്ച കാണാനും അതു മറ്റുള്ളവരുമായി വളരെ രസകരമായി പങ്കുവയ്ക്കാനും അദ്ദേഹം ഈ പുസ്തകത്തിലൂടെ ശ്രമിക്കുന്നു. 

കൊച്ചി വിമാനത്താവള നിർമ്മാണത്തെപ്പറ്റി വി ജെ കുര്യൻ

കൊച്ചി വിമാനത്താവളത്തിന്റെ നിർമ്മാണ പ്രവർത്തനങ്ങൾ ചെയ്തിരുന്നത് തമിഴ്നാട്, കർണ്ണാടക,ഒറീസ്സ തുടങ്ങിയ സംസ്ഥാനങ്ങളിൽനിന്നുള്ള തൊഴിലാളികളായിരുന്നു. എന്നാൽ, ഇവിടെയുളളവരേയും ജോലിക്കെടുക്കണമെന്ന മുറവിളിയുയർന്നു. അങ്ങനെ കോൺട്രാക്റ്റർ കുറെ മലയാളിത്തൊഴിലാളികളേയും ജോലിക്കെടുത്തു. എന്നാൽ, അധികം താമസിയാതെ, അവർ ജോലിയൊന്നും ചെയ്യുന്നില്ല എന്ന പരാതിയുമായി കോൺട്രാക്റ്റർ എത്തി. പരിഹാരവും അദ്ദേഹംതന്നെ മുന്നോട്ടു വെച്ചു. അതായത്, ജോലിയൊന്നും ചെയ്യേണ്ട, കൂലി (നോക്കുകൂലി!) കൃത്യമായി കൊടുക്കാം. തുടർന്ന് പ്രാദേശിക തൊഴിലാളികൾ വന്ന് ജോലിക്കു പകരം ജോലിസ്ഥലത്ത് രാവിലെ മുതൽ വൈകുന്നേരം വരെ ഫുട്ബോൾകളി തുടങ്ങി. അപ്പോൾ ജോലി ചെയ്യുന്ന മറ്റു സംസ്ഥാനങ്ങളിൽനിന്നുള്ള തൊഴിലാളികൾ പണി നിർത്തി കളി കാണാൻ തുടങ്ങി. വീണ്ടും കോൺട്രാക്ടറുടെ പ്രശ്നപരിഹാരം വന്നു. പ്രാദേശിക തൊഴിലാളികൾ ജോലിക്കു വരേണ്ട. എല്ലാ ആഴ്ചയും കൂലി പ്രാദേശിക തൊഴിലാളികളുടെ വീട്ടിലെത്തിക്കാം. അങ്ങനെയാണ് പ്രശ്നം ഒത്തുതീർന്നത്.

- വി ജെ കുര്യൻ (സഫാരി ടിവി 'ചരിത്രം എന്നിലൂടെ')

അങ്ങനെയാണ് മലയാളികൾ ഇന്ന് അഭിമാനിക്കുന്ന കൊച്ചി വിമാനത്താവളത്തിന്റെ നിർമ്മാണം നടന്നത്. ഒരു പക്ഷേ, ഇതും കൊച്ചി വിമാനത്താവളത്തിന്റെ ലോകത്തിലാദ്യം എന്ന വിശേഷണങ്ങളിലൊന്നായിരിക്കാം. 

സിനിമാ നെഗറ്റീവുകളുടെ സംരക്ഷണം

പഞ്ചവടിപ്പാലം സിനിമയുടെ നെഗറ്റീവ് നഷ്ടപ്പെട്ടുപോയി എന്ന് ഗാന്ധിമതിബാലൻ സഫാരി ടിവി ചരിത്രം എന്നിലൂടെ എന്ന പരിപാടിയിൽ. അങ്ങനെ ഒരുപാട് സിനിമകളുടെ നെഗറ്റീവ് നഷ്ടപ്പെട്ടു എന്ന് പലപ്പോഴും കേൾക്കാറുണ്ട്. ഭീമമായ തുക മുടക്കി നിർമ്മിക്കപ്പെടുന്ന സിനിമകളുടെ നെഗറ്റീവുകൾ കേട്ടുപാടുകൂടാതെ സംരക്ഷിക്കാൻ പണം മുടക്കിയ നിർമ്മാതാവുതന്നെയല്ലേ പ്രാഥമികമായി വേണ്ടത് ചെയ്യേണ്ടത്? പുറമേ, ഫിലിം ഡവലപ്പ്മെന്റ് കോർപ്പറേഷൻപോലുള്ള സർക്കാർ സംവിധാനങ്ങളും കൂടുതൽ സാങ്കേതികത്തികവോടെ അവ സംരക്ഷിക്കാൻ ബാദ്ധ്യസ്ഥരാണ്. മലയാളത്തിലിറങ്ങുന്ന എല്ലാ സിനിമകളുടേയും ഒരു ശേഖരം ഇങ്ങനെ സൂക്ഷിച്ചു വെക്കേണ്ടതാണ്. കാരണം, അവ വരും തലമുറകൾക്ക് കാലത്തിന്റെ നേർക്കാഴ്ച നൽകുന്നു. ആയിരങ്ങളിലൊതുങ്ങുന്ന സിനിമകളുടെ ശേഖരം അത്രയേറെ പ്രയാസമുളളതാണോ? നമ്മുടെ അനാസ്ഥയും ദീർഘവീക്ഷണമില്ലായ്മയും മാത്രമാണ് ഇതിനു കാരണം. ഇന്നത്തെ ഡിജിറ്റൽ ലോകത്ത് ഇതെല്ലാം സൂക്ഷിച്ച വെക്കുക എന്നത് വളരെ നിസ്സാരമാണ്. എന്നാലും പത്തോ ഇരുപതോ കൊല്ലം കഴിയുമ്പോൾ ഇപ്പോഴത്തെ സിനിമകളുടെ കോപ്പികളെല്ലാം നഷ്ടപ്പെട്ടു എന്ന് കേൾക്കാനിടയായാൽ അതിലൊട്ടും അത്ഭുതപ്പെടാനില്ല.

Era of Darkness - Shashi Tharoor

എല്ലാ ഇന്ത്യക്കാരും, നമ്മുടെ ചരിത്രത്തെപ്പറ്റി അത്രയൊന്നും ബോധവാന്മാരല്ലാത്ത പുതിയ തലമുറയും ബോധവാന്മാരായിട്ടും ബ്രിട്ടീഷ് ഭക്തികൊണ്ടും ബ്രിട്ടീഷുകാർതന്നെ പ്രചരിപ്പിച്ച വ്യാജവസ്തുതകളുടെ മോഹവലയത്തിൽപ്പെട്ടുപോയ പഴയ തലമുറയും ഒരുപോലെ വായിക്കേണ്ട ഒരു അമൂല്യ ഗ്രന്ഥമാണ് ശശി തരൂരിൻ്റെ Era of Darkness. ഇരുളടഞ്ഞ കാലം എന്ന പേരിൽ മലയാള വിവർത്തനവും ലഭ്യമാണ്.

ഇന്ത്യയിലെ ബ്രിട്ടീഷ്ഭരണത്തിൻ്റെ ഭീകരതയെ തുറന്നു കാട്ടുന്ന ശശി തരൂരിൻ്റെ ഓക്സ്ഫഡ് സർവ്വകലാശാലയിലെ സുപ്രസിദ്ധമായ പ്രസംഗത്തിൽനിന്നാണ് ഇത്തരമൊരു പുസ്തകമെഴുതാൻ അദ്ദേഹത്തെ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നത്.

ബ്രിട്ടീഷ് ഭരണം ഇന്ത്യക്കു വളരെയേറെ ഗുണം ചെയ്തു എന്ന തരത്തിൽ വ്യാപകമായി പ്രചരിക്കുന്ന വാദങ്ങളെ ഒന്നൊന്നായി ഖണ്ഡിച്ചുകൊണ്ടാണ് പുസ്തകം മുന്നേറുന്നത്. വിഷയം ആഴത്തിൽ പഠിച്ച്, കൃത്യമായ വസ്തുതകളും കണക്കുകളും നിരത്തിക്കൊണ്ടാണ് അദ്ദേഹം വായനക്കാർക്ക് തീർത്തും ബോദ്ധ്യമാവും വിധം തൻ്റെ വീക്ഷണങ്ങൾ മുന്നോട്ടുവെക്കുന്നത്.

ഇന്ത്യയുടെ സമ്പത്ത് കൊള്ളയടിക്കുക എന്ന ഒരൊറ്റ ലക്ഷ്യം മുന്നിൽ കണ്ടുകൊണ്ടാണ് എല്ലാ പദ്ധതികളും അവർ പ്രാവർത്തികമാക്കിയത്. അതു മൂലം ബ്രിട്ടീഷുകാർ വരുന്നതിനുമുമ്പ് ലോകത്തിൽത്തന്നെ ഏറ്റവും സമ്പന്നമായിരുന്ന ഇന്ത്യ ബ്രിട്ടീഷുകാർ വിടുമ്പോൾ ഏറ്റവും ദരിദ്ര രാജ്യങ്ങളിലൊന്നായി. അതേസമയം, ബ്രിട്ടൻ അതിസമ്പന്ന രാജ്യങ്ങളിലൊന്നായിമാറി. നൂറ്റാണ്ടുകളോളം ഇന്ത്യയുടെ ജീവരക്തം ഊറ്റിക്കൂടിച്ച ഭീകരസത്വമായിരുന്നു ബ്രിട്ടൻ. എല്ലാ പ്രാദേശിക ഉല്പാദനപ്രക്രിയകളും നിയമം മൂലവും മൃഗീയശക്തികൊണ്ടും അടിച്ചമർത്തുക, ബ്രിട്ടീഷ് ഉൽപ്പന്നങ്ങൾ വലിയ വിലയ്ക്ക് വാങ്ങാൻ നിർബ്ബന്ധിതരാക്കുക തുടങ്ങിയ കുടിലതന്ത്രങ്ങളാണ് അവർ പയറ്റിയത്. നാട്ടുരാജ്യാക്കന്മാരെ പരസ്പരം ഭിന്നിപ്പിക്കുകയും രണ്ടു പക്ഷത്തുനിന്നും സുരക്ഷക്ക് പണം വാങ്ങുക എന്ന തെരുവുഗുണ്ടകളുടെ ശൈലിയാണ് അവർ പിന്തുടർന്നത്.

ബ്രിട്ടീഷ്സംഭാവനയായി ആരാധകർ ചൂണ്ടിക്കാട്ടുന്ന വലിയൊരു പദ്ധതി ഇന്ത്യൻ റയിൽവെയാണ്. ഇന്ത്യയിലെ വിദൂരഭാഗങ്ങളിൽനിന്നു കയറ്റുമതിക്കുള്ള ചരക്കുകൾ കുറഞ്ഞ ചെലവിൽ ഏറ്റവും വേഗം കൊണ്ടുവരുക എന് എന്നതായിരുന്നു റയിൽവെ നിർമ്മാണത്തിന്റെ ലക്ഷ്യം. എന്നാൽ, അതിന്റെ നിർമ്മാണച്ചെലവ് അക്കാലത്ത് അമേരിക്കയിലെ ചെലവിന്റെ ഒമ്പതിരട്ടിയോളമായിരുന്നു. കാരണം, അതിനുവേണ്ട സാമഗ്രികൾ മുഴുവനും ഇന്ത്യൻ പണംകൊണ്ട് ബ്രിട്ടനിൽനിന്ന് വൻ വിലയ്ക്ക് ഇറക്കുമതി ചെയ്യുകയായിരുന്നു. ബ്രിട്ടീഷ് ഉദ്യോഗസ്ഥന്മാരുടെ ഭീമമായ ശമ്പളമാണ് മറ്റൊന്ന്. അതും ബ്രിട്ടനിലേക്കൊഴുകി. ബ്രിട്ടീഷ് പാർലമെന്റംഗങ്ങൾ പലരും ഇന്ത്യൻ റയിൽവെയുടെ ഓഹരിക്കാരായിരുന്നു. അക്കാലത്തെ നിലവാരമനുസരിച്ച് ഭീമമായ ലാഭവിഹിതമാണ് അവർക്ക് നല്കിയിരുന്നത്. പകരം ഇന്ത്യയെ കൊള്ളയടിക്കുന്നതിനു സഹായകരമായ നിയമങ്ങൾ അവർ പാസ്സാക്കി. ഇങ്ങനെ ഒരു ദൂഷിതവലയമായിരുന്നു റയിൽവെ കേന്ദ്രീകരിച്ച് അരങ്ങേറിയത്. മാത്രമല്ല, തീവണ്ടികളിൽ ചരക്കുഗതാഗതത്തിനായിരുന്നു മുൻഗണന. ചരക്കു ഗതാഗതത്തിനും ഉയർന്ന ഉദ്യോഗസ്ഥന്മാർ കയറുന്ന ഉയർന്ന ക്ലാസ്സുകളിലും വളരെ കുറഞ്ഞ കൂലിയായിരിക്കേ, വളരെ പരിമിതമായ മൂന്നാം ക്ലാസ്സിൽ ഉയർന്ന നിരക്കും ഈടാക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നു. 

ബ്രിട്ടൻ്റെ നിയമസംവിധാനമയിരുന്നു മറ്റൊന്ന്. ഒരുപാട് ഭേദഗതികളോടെ അത് ഇന്നും നിലനിൽക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും വിവേചനത്തിൻ്റെ കൂത്തരങ്ങായിരുന്ന നിയമസംവിധാനം അക്കാലത്ത് ബ്രിട്ടീഷ് ക്രിമിനലുകളെ രക്ഷിക്കാനും തദ്ദേശീയർക്ക് പരമാവധി ശിക്ഷ നൽകാനുമുള്ള ഒരു ഉപകരണമായിരുന്നു. ബ്രിട്ടീഷുകാർ ചെയ്യുന്ന കൊലകൾക്കുപോലും നിസ്സാരമായ വകുപ്പുകൾ ചുമത്തി ചെറിയ ശിക്ഷകൾ വിധിക്കുമ്പോൾ ഇന്ത്യക്കാരുടെ നിസ്സാര കുറ്റങ്ങൾക്കുപോലും കനത്ത ശിക്ഷയാണ് വിധിച്ചിരുന്നത്. ചുരുക്കത്തിൽ, ലോകത്തിനു മുന്നിൽ ഒരു മഹാസ്ഥാപനം എന്ന പ്രതീതിയുണർത്തുന്ന പൊള്ളയായ കെട്ടുകാഴ്ച്ച മാത്രമായിരുന്നു ബ്രിട്ടീഷ് ഇന്ത്യയിലെ നിയമസംവിധാനം. അതിന്റെ ഏറ്റവും ഭീതിതമായ ദൃഷ്ടാന്തമായിരുന്നു ജാലിയൻവാലാബാഗ് കൂട്ടക്കൊല. എന്താണ് നടക്കുന്നത് എന്ന് നോക്കാൻപോലും ശ്രമിക്കാതെ, ഒരു മുന്നറിയിപ്പും നല്കാതെ, രക്ഷാമാർഗ്ഗങ്ങളെല്ലാം അടച്ചുകൊണ്ട് തുരുതുരാ വെടിയുതിർത്തു നൂറുകണക്കിന് നിരപരാധികളും നിരായുധരുമായ സാധാരണക്കാരെ കൊന്നൊടുക്കി. മുറിവേറ്റവരെ രക്ഷിക്കാൻ ആരേയും അനുവദിക്കാതെ ഒരു ദിവസത്തേക്ക് പ്രവേശനം നിരോധിച്ചു. ഇത്തരം അധമകൃത്യം ചെയ്ത രാക്ഷസസമാനനനായ ഡയർ എന്ന ക്ഷുദ്രജീവിയെ ന്യായീകരിക്കാനും അനുമോദിക്കാനുമാണ് ബ്രിട്ടീഷ് സർക്കാർ ഒരുമ്പെട്ടത്.

ഇംഗ്ലീഷ് വിദ്യാഭ്യാസമാകട്ടെ, സ്വന്തമായുള്ളതിനെയെല്ലാം പുച്ഛത്തോടെ കാണുന്ന ഒരു കൂട്ടം ബ്രിട്ടീഷ്ഭക്തരെ തങ്ങളുടെ ഗുമസ്തപ്പണിക്കുവേണ്ടി സൃഷ്ടിക്കാൻ ഉദ്ദേശിച്ചുകൊണ്ടുള്ളതായിരുന്നു. 

സ്പെയിനിന് കോളനിരാജ്യങ്ങളെ മുഴുവൻ കത്തോലിക് മതത്തിലേക്ക് മാറ്റുകയെന്നതായിരുന്നു ലക്ഷ്യം. ഫ്രാൻസിന് സ്വന്തം സംസ്ക്കാരം വളർത്തുക എന്നതായിരുന്നു. ബ്രിട്ടനാകട്ടെ, സമ്പത്ത് കൊള്ളയടിക്കുക എന്നതു മാത്രമായിരുന്നു ലക്ഷ്യം. അത് അവരുടെ പ്രബുദ്ധ മതേതരത്വമായി തെറ്റിദ്ധരിക്കാനിടയാക്കി

ശശി തരൂർ നിരീക്ഷിക്കുന്നു.

ബംഗാളിൽ ലക്ഷക്കണക്കിനു മനുഷ്യർ പട്ടിണികൊണ്ട് തെരുവിൽ വീഴുമ്പോൾ ഹിറ്റ്ലറെപ്പോലും ലജ്ജിപ്പിക്കുന്നവിധത്തിൽ വിൻസ്റ്റൺ ചർച്ചിൽ വ്യക്തിപരമായ ഉത്തരവിൽ ഇന്ത്യയിൽനിന്ന് ധാന്യങ്ങളും മറ്റും കയറ്റുമതി തുടരുകയും ആസ്ത്രേലിയയിൽനിന്ന് ഇന്ത്യയിലേക്കു വന്ന ഗോതമ്പ് ബ്രിട്ടന്റെ കരുതൽ ശേഖരം കൂട്ടാൻവേണ്ടി വഴിതിരിച്ചുവിടുകയും അതുവഴി ലക്ഷക്കണക്കിനു പട്ടിണിമരണങ്ങൾക്കു കാരണക്കാരനായ ചർച്ചിലിനെ ഹിറ്റ്ലർക്കു സമനായി ശശി തരൂർ പേരെടുത്തു പറഞ്ഞ് കുറ്റപ്പെടുത്തുന്നു.

 പല തരത്തിലുള്ള ഭിന്നതകൾകൊണ്ട് വെട്ടിനുറുക്കിയാണ് ബ്രിട്ടീഷുകാർ ഇന്ത്യ വിട്ടത്. നിസ്സാര വൈവിധ്യങ്ങളെ ഊതിപ്പെരുപ്പിച്ച് മുതലെടുക്കുക എന്നതായിരുന്നല്ലോ അവരുടെ മുഖമുദ്ര. ഏറ്റവും നല്ല ഉദാഹരണം പൊതുവെ ഒരു ആധുനികൻ എന്നു പറയാവുന്ന ജിന്ന തന്നെയാണ്. ആയിരക്കണക്കിന് നിരപരാധികളെ കൊന്നൊടുക്കിയ Direct Action Day ആഹ്വാനം ചെയ്യുന്ന തരത്തിൽ അയാളെ ഒരു ക്ഷുദ്രജീവിയാക്കിയതിൽ ബ്രിട്ടീഷ് ഭരണാധികാരികളുടെ പങ്ക് ശശി തരൂർ വളരെ കൃത്യമായി വിവരിച്ചിട്ടുണ്ട്. അത് വിഭജനാനന്തര ഭീകരതവരെ നീണ്ടു.

ഇന്ത്യൻ നേതാക്കളോടാലോചിക്കാതെ രണ്ടാം ലോകയുദ്ധത്തിലേക്ക് ഇന്ത്യയെ വലിച്ചിഴച്ചതിൽ പ്രതിഷേധിച്ച് നാമമാത്രമായ പ്രതിനിധിസഭയിൽനിന്ന് കോൺഗ്രസ്സ് നേതാക്കൾ രാജിവെച്ചത് അബദ്ധമായിരുന്നു എന്ന് ശശി തരൂർ ചൂണ്ടിക്കാട്ടുന്നു. അത് തന്നിഷ്ടം പോലെ പ്രവർത്തിക്കാനും ജിന്നയുടെ ലീഗുമായി കൂടുതൽ അടുത്ത് ഭിന്നിപ്പ് വർദ്ധിപ്പിക്കാനുമുള്ള അവസരമായാണ് ബ്രിട്ടീഷ് ഭരണകൂടം ഉപയോഗപ്പെടുത്തിയത്. ലീഗിനെ പ്രീണിപ്പിക്കാനുള്ള എല്ലാ അവസരവും അവർ മുതലെടുത്തു.

ക്വിറ്റ് ഇന്ത്യാസമരവും വേണ്ടത്ര വിജയിച്ചില്ല എന്നും ശശി തരൂർ ചൂണ്ടിക്കാട്ടുന്നു.

അഹിംസാമാർഗ്ഗത്തിലൂടെയാണ് ഇന്ത്യ സ്വാതന്ത്ര്യം നേടിയതെന്നു പറയാമെങ്കിലും 1945 ജനുവരിയിൽ നടന്ന നാവികകലാപം ഇന്ത്യയിൽനിന്നുള്ള ബ്രിട്ടൻ്റെ ഒഴിഞ്ഞുപോക്കിന് വളരെയേറെ ആക്കം കൂട്ടിയെന്നു ശശി തരൂർ നിരീക്ഷിക്കുന്നു.   

പിന്നെ, സ്വാതന്ത്ര്യാനന്തര ഇന്ത്യയുടെ കാര്യം. ആദ്യകാല രാഷ്ട്രീയ നിലവാരത്തിലേക്ക് ഉയരാൻ പിന്നീടു വന്ന തലമുറകൾക്കായില്ല എന്നത് നിരാശാജനകമായ വസ്തുതയാണ്. മാത്രമല്ല, തുടർച്ചയായ അധ:പതനത്തിന്റെ പാതയിലായിരുന്നു എന്നതും സത്യം തന്നെ. ഇന്ത്യക്കു യോജിച്ചത് പ്രസിഡൻഷ്യൽ സംവിധാനമാണെന്ന് ശശി തരൂർ പറയുന്നു. ഇപ്പോഴത്തെ രീതിയിൽ രാജ്യതാല്പര്യത്തേക്കാൾ നിക്ഷിപ്ത താല്പര്യങ്ങളാണ് പാർട്ടികളെ നയിക്കുന്നത് എന്ന് അദ്ദേഹം ചൂണ്ടിക്കാട്ടുന്നു. 

സ്വാതന്ത്ര്യത്തിനു ശേഷം 75 വർഷം പിന്നിടുമ്പോഴും തെരഞ്ഞെടുപ്പു വരുമ്പോൾ നാലു വോട്ടിന് ജാതിയും മതവും പ്രാദേശികതയുമെല്ലാം കുത്തിച്ചെലുത്തി സായിപ്പിന്റെ തന്ത്രം പയറ്റാൻ നമുക്ക് ഒരു ഉളുപ്പുമില്ല. എന്തൊക്കെയായാലും, ഭാഷയിലും, പാരമ്പര്യത്തിലും, ജീവിതരീതിയിലുമെല്ലാം ഇത്രയേറെ വൈവിദ്ധ്യമുള്ള ഒരു രാജ്യം ഇങ്ങനെയെങ്കിലും ഒന്നിച്ചു നില്ക്കുന്നു എന്നത് നിസ്സാര കാര്യമല്ല. മറിച്ച്, നൂറ്റാണ്ടുകളോളം ജനാധിപത്യം നിലനില്ക്കുന്ന പ്രബുദ്ധരെന്നു നാം കരുതുന്ന രാജ്യങ്ങളിലെ അവസ്ഥയെന്താണ്? എവിടെയെങ്കിലും ഇവിടത്തെപ്പോലെ ഇത്രയധികം കക്ഷികളുള്ള ഒരു സംവിധാനമുണ്ടോ? എല്ലായിടത്തും മുഖ്യമായി രണ്ടു കക്ഷികൾ മാത്രം. പിന്നെ, ഇന്ത്യക്കൊപ്പം സ്വാതന്ത്ര്യം നേടിയ രാജ്യങ്ങളിലെ അവസ്ഥയെന്താണ്? ഒരുപാട്, ഒരുപാട് പരിമിതികൾക്കുള്ളിലും ഇന്ത്യ എല്ലാ മേഖലകളിലും വൻ മുന്നേറ്റം നടത്തി എന്നത് അനിഷേധ്യമായ വസ്തുതയാണ്.

സിനിമാ, സിനിമാ സർവ്വത്ര!

തിരുവനന്തപുരത്ത് സിനിമാപ്പൂരം കഴിഞ്ഞ് ഒന്നു വിശ്രമിക്കാമെന്നു വിചാരിച്ചപ്പോളിതാ തൃശ്ശൂരിൽ മറ്റൊരു സിനിമാപ്പൂരം! എന്നും നമ്മളെ ഇരുട്ടിലിരുത്താനാണോ പരിപാടി?😃

പ്രൊഫ. പ്രഭാകരമേനോൻ

ദശാബ്ദങ്ങൾക്കു ശേഷം, അവധിയിൽ നാട്ടിൽ വരുമ്പോൾ തൃശ്ശൂർ ടൗണിൽവെച്ച് പലപ്പോഴും യാദൃച്ഛികമായി കണ്ടുമുട്ടാറുണ്ടായിരുന്നു. റോഡിൽ വെച്ചാണെങ്കിൽ, നിന്നനിൽപ്പിൽ കുറെ നേരം വർത്തമാനം പറയുക പതിവായിരുന്നു. അടുത്ത തവണ അദ്ദേഹത്തിന്റെ വീട്ടിൽപ്പോയി എന്റെ ഒരു പുസ്തകം ഗുരുദക്ഷിണയായി കൊടുക്കണം എന്നു വിചാരിച്ചിരുന്നു. പക്ഷേ, പിന്നീടൊരിക്കലും കണ്ടില്ല. കുറേക്കാലമായി അദ്ദേഹത്തെ കാണാറില്ലല്ലോ എന്നു വിചാരിച്ചിരിക്കുകയായിരുന്നു. അപ്പോഴാണ് മരണവാർത്ത കണ്ടത്. സംസ്കാരത്തിനു പോയി. എന്നാൽ, 5 മിനിട്ടു വൈകി. അപ്പോഴേയ്ക്കും ശവദാഹം തുടങ്ങിയിരുന്നു. എന്നെപ്പോലെ അല്പം വൈകി പണ്ട് ലൈബ്രറിയിലുണ്ടായിരുന്ന പി കെ കെ രാജയും എത്തി. എന്റെ കാറിൽ അദ്ദേഹത്തേയും കൂട്ടി തിരിച്ചുപോന്നു.

പർദ്ദ കേരളത്തിൽ

1980കൾ വരെ യാഥാസ്ഥിതിക മുസ്ലിംഭൂരിപക്ഷപ്രദേശമായ മലപ്പുറത്തുപോലും പർദ്ദയുണ്ടായിരുന്നില്ല. തട്ടവും കാച്ചിയുമായിരുന്നു വേഷം. സ്ത്രീകൾ പുരുഷന്മാരോടൊപ്പം പാടത്തും പറമ്പിലും എല്ലാ ജോലികളും ചെയ്തിരുന്നു. പ്രത്യേകിച്ച് ഒരു വിവേചനവും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ഗൾഫ് യുഗം തുടങ്ങിയപ്പോഴാണ് എല്ലാം മാറിമറിഞ്ഞത്. ഇത് നേർസാക്ഷ്യം. ഇപ്പോൾ ഗൾഫ് രാജ്യങ്ങളിൽപ്പോലുമില്ലാത്തവിധം ഇവിടെ പർദ്ദ അരങ്ങു വാഴുന്നു.

ഫോട്ടോ: വിക്കിമീഡിയ കോമൺസ്  

ഇന്ത്യൻ ചരിത്രബോധം

പണ്ടുള്ളവർക്ക് ചരിത്രബോധമുണ്ടായിരുന്നില്ല, അതിനാൽ, നമുക്ക് കൃത്യമായ ലിഖിതചരിത്രമില്ല എന്ന് എല്ലാവരും ആരോപിക്കാറുണ്ട്. എന്നാൽ, ഈ 21 ആം നൂറ്റാണ്ടിലും നമ്മൾ ഇന്ത്യക്കാർക്ക് ചരിത്രബോധം തെളിഞ്ഞിട്ടില്ല. കാരണം, എണ്ണമറ്റ അമൂല്യ ചരിത്രസ്മാരകങ്ങളാണ് ആരാലും ശ്രദ്ധിക്കപ്പെടാതെ ജീർണ്ണാവസ്ഥയിൽ ഇന്ത്യയുടെ പല ഭാഗത്തും ചിതറിക്കിടക്കുന്നത്. അതെല്ലാം, പുനരുദ്ധരിക്കേണ്ടതിന്റെ പ്രാധാന്യത്തെപ്പറ്റി ആരും ബോധവാന്മാരല്ല എന്നത് ഇന്ത്യയുടെ ദുരന്തം തന്നെ. കാരണം, ഇതൊന്നും വെറുതെയല്ല, മറിച്ച്, വിനോദസഞ്ചാര മേഖലയിൽ വൻ കുതിപ്പുണ്ടാക്കാനും കോടിക്കണക്കിന് രൂപയുടെ വരുമാനമുണ്ടാക്കാനും അവക്ക് കഴിയുമെന്ന സാമാന്യബോധവും നിർഭാഗ്യവശാൽ നമുക്കില്ലാതെ പോയി.

ഇന്ത്യൻ രാഷ്ട്രീയം

രാഷ്ട്രീയം എന്നു പറഞ്ഞാൽ കട്ടുമുടിക്കാനും ചുറ്റും കുറെ ആളുകളെ നിർത്തി മേനിക്കണ്ടപ്പനായി വിലസാനുമുള്ള ഒരു വേദിയാണെന്ന അവസ്ഥയുള്ളിടത്തോളം കാലം കോൺഗ്രസ്സോ മറ്റേതൊരു പാർട്ടിയോ നന്നാവില്ല എന്നത് മൂന്നു തരം. എത്ര കൊട്ടുകിട്ടിയാലും മനസ്സിലാവാത്ത ദുരന്തങ്ങളാണ് ഇന്ന് രാഷ്ട്രീയവേദി കയ്യടക്കിയിരിക്കുന്നത്. ആം ആദ്മി ചെറിയൊരു പ്രതീക്ഷ നല്കി. പക്ഷേ, അതു മുളയിലേ കരിഞ്ഞു. കോൺഗ്രസ്സാണെങ്കിൽ, എന്നെ തല്ലണ്ടമ്മാമാ, ഞാൻ നേരെയാവില്ല എന്ന മട്ടിലും. കാരണം, ആർക്കും നന്നാവണെമെന്നില്ല. പൊതുജനത്തിന്റെ പണംകൊണ്ട് തിന്നും കുടിച്ചും വിലസണമെന്നുമാത്രമേയുള്ളു. അങ്ങനെയുള്ളവരെ മാത്രമേ രാഷ്ട്രീയം ആകർഷിക്കുന്നുള്ളു. അതിനാൽ, ഇവിടെ പ്രതീക്ഷക്ക് ഒരു വകയും കാണുന്നില്ല.

വരും തലമുറകൾക്ക് ഒരു വിദ്യാഭ്യാസസ്ഥാപനം

IIT, IISc,TIFR പോലെയുള്ള ഇന്ത്യയിൽത്തന്നെ ഏറ്റവും ഉയർന്ന നിലവാരം പുലർത്തുന്ന മാതൃകാപരമായ ഒരു വിദ്യാഭ്യാസ സ്ഥാപനം ആരേയും കാത്തുനില്ക്കാതെ, ആരേയും ആശ്രയിക്കാതെ, ഈ കേരളത്തിൽ സ്ഥാപിക്കാൻ കഴിയുമോ? അതിവേഗ റയിൽപ്പാത, മുട്ടിനു മുട്ടിനു വിമാനത്താവളങ്ങൾ എന്നിവയേക്കാളെല്ലാം വരുംതലമുറകൾക്ക്  നമുക്ക് നല്കാൻ കഴിയുന്ന ഏറ്റവും ഉത്തമമായ സംഭാവന അതായിരിക്കും എന്ന് ഉറച്ചു വിശ്വസിക്കുന്നു.

Modi and Opposition

മുമ്പേ ഗമിക്കുന്നൊരു ഗോവുതന്റെ
പിമ്പേ ഗമിക്കും ബഹുഗോക്കളെല്ലാം

This is the style here. Everything is prejudiced and politicized to an absurd level. Any independent opinion is branded and shouted down. Fans on both sides blindly support or oppose on political lines. Very silly things as in Modi's case are blown up to shameless proportions while the glaring silly mistakes on one's own side are justified with shameless loyalty. In Modi's case, these silly deprecations made him only stronger and he just ignored them. One among those who realized this early is none other than Aravind Kejriwal who started a shouting campaign like a satellite moving around Modi. Now he is totally silent. Another much-celebrated personality is young firebrand Kanayya Kumar who is no more heard of these days. The social media shaming campaign has also subsided to a great extent. Meanwhile, Modi also has changed a lot scaling down his bombastic talks and has succeeded in putting a stop to loose talks of leaders like Saakshi, Mohan Bhagat, Swami Adithya Nath, and so on. Also, incidents of mass atrocities that were rampant in his first term are no more heard of. The tragedy is that even after all this, there is virtually no opposition at all. Actually, what they have to do is to learn their lesson and build up their influence among the masses to rise up to the challenges of tomorrow instead of going after Modi.

കലാലയങ്ങളിലെ രാഷ്ട്രീയകൊലപാതകങ്ങൾ

കലാലയങ്ങൾ 60കളിലേക്ക് കൂപ്പുകുത്തുകയാണോ?

മാറിമാറി വരുന്ന സർക്കാരുകൾ ഇതിനെതിരായി ശക്തമായ നിലപാടെടുത്തിട്ടുണ്ടോ? ഓരോ സംഭവവും നടക്കുമ്പോൾ രാഷ്ട്രീയക്കാരും മാദ്ധ്യമങ്ങളും ഏതാനും ദിവസം ഒച്ചയും ബഹളവും വെക്കുന്നു. അതിനുശേഷം എല്ലാം കെട്ടടങ്ങുന്നു. രക്തസാക്ഷികളുടെ പട്ടികയിലേക്ക് ഒരു പേരു കൂടി ചേർക്കപ്പെടുന്നു. അടുത്ത സംഭവം വരെ എല്ലാം സൗകര്യപൂർവ്വം മറക്കപ്പെടുന്നു. കാരണം, ഇരകളെല്ലാം വെറും സാധാരണക്കാർ. നേതാക്കന്മാരുടെ മക്കളെല്ലാം സുരക്ഷിതമായി മറ്റെവിടെയെങ്കിലും പഠിക്കുന്നു, സുഖസമൃദ്ധമായ ജീവിതം കെട്ടിപ്പടുക്കുന്നു. പോയവർക്കു പോയി.

വേണ്ടത്, എല്ലാ രാഷ്ട്രീയ കക്ഷികളും ചേർന്ന് ഇതിനെതിരായി ശക്തമായ നിലപാടെടുക്കണം. കലാലയ രാഷ്ട്രീയത്തിന് കൃത്യമായ മാനദണ്ഡങ്ങൾ രൂപീകരിക്കണം. അതു കർശനമായി നടപ്പാക്കണം. മൊത്തം രാഷ്ട്രീയമേഖല അതിനു വേണ്ട ഇച്ഛാശക്തി പ്രകടിപ്പിക്കുമോ? അതിനുവേണ്ട നേതൃത്വം നൽകേണ്ടത് സർക്കാരാണ്.

വായനക്കാർ എഴുതുന്നു: കവിതയും സംഗീതവും

 

ഹൃദയാവർജ്ജകമായ ഒരു വായനാനുഭവമാണ്‌ മാതൃഭൂമി ആഴ്ചപ്പതിപ്പിന്റെ ലക്കം 11. പകർന്നു നൽകിയത്‌.
കവിതയും സംഗീതവും എന്ന് ആഴ്ചപ്പതിപ്പിന്റെ പരസ്യം കണ്ടപ്പോൾ എന്താണ് സംഗതി എന്നു ശരിക്കും പിടികിട്ടിയില്ല. ഒരു താരതമ്യ പഠനമാണോ എന്നും സംശയിച്ചു.
ആഴ്ചപ്പതിപ്പ് കയ്യിൽ കിട്ടിയപ്പോഴാണ് കാര്യം പിടികിട്ടിയത്. കവിതയിലേയും സംഗീതത്തിലേയും സവിശേഷവ്യക്തിത്വങ്ങളെ സ്മരിക്കുന്ന ഈ ലക്കം മനസ്സു നിറയ്ക്കുന്നതായി. പി കുഞ്ഞിരാമൻ നായർ, എംഡി രാമനാഥൻ, ഒ എൻ വി കുറുപ്പ്, മാധവിക്കുട്ടി. ഇതിലധികം ഒരു കവിതയും സംഗീതവും എന്താണ് വേണ്ടത്?
നൂറു ശതമാനം കവിയായ പി യും നൂറു ശതമാനം വാഗ്ഗേയകാരനായ എം ഡി രാമനാഥനും അവർക്കിടയിൽ, കവിതയ്ക്കും സംഗീതത്തിനും ഒരു കരുത്തുറ്റ പാലമായി ജനലക്ഷങ്ങളുടെ ഹൃദയം കവർന്ന ഒ എൻ വിയും. അതുകൊണ്ടുമായില്ല, ഇതിനിടയിൽ മാധവിക്കുട്ടിയെന്ന മറ്റൊരു നൂറു ശതമാനം കവിയും.
പ്രകൃതിയും പ്രണയവും ദുഃഖവും ആനന്ദവും ആശയും നിരാശയുമെല്ലാം ചേരുംപടി ചേർത്ത് അനുഭൂതി സാന്ദ്രമായ ജനപ്രിയ സംഗീതത്തിന്റെ തേന്മഴ പെയ്യിക്കുമ്പോഴും കാലത്തിന്റെ പോക്കിൽ വേപഥു പൂണ്ട് ശാസ്ത്രത്തിനപ്പുറം കണ്ട് ഭൂമിക്ക് ചരമഗീതം രചിച്ച ഒ എൻ വിയുടെ സ്മരണ പുതുക്കിക്കൊണ്ട് എം. പി വീരേന്ദ്രകുമാർ സ്വയം ഓർമ്മയിലേക്കു പിൻവാങ്ങി. ഒരു പക്ഷെ, അദ്ദേഹത്തിന്റെ അവസാനത്തെ പ്രസിദ്ധീകൃത രചനയായിരിക്കാം അത്. ഒ എൻ വിക്കൊപ്പം വീരേന്ദ്രകുമാറിനും ശ്രദ്ധാഞ്ജലി അർപ്പിക്കുന്നു.
പി കുഞ്ഞിരാമൻ നായർ-കവി, കാമുകൻ, ഭ്രാന്തൻ. കവിതയിൽ മുങ്ങിക്കളിച്ചിട്ടും കവിത എന്ന നിത്യകന്യകയെ തേടി നടന്ന അവധൂതൻ.
കവി ഇവിടെയിട്ടുപോയ തമ്മിൽ ചേർച്ചയില്ലാത്ത പാദരക്ഷകൾ, കവിയുടെ കാല്പാടുകൾ മനനം ചെയ്തു കൊണ്ട് എത്ര മനോഹരമായാണ് ശ്രീ ഇ.പി രാജഗോപാലൻ കവിയുടെ കവിശരീരം ആവാഹിച്ചെടുത്തത്! ഒപ്പം പി യുടെ ചലനാത്മകതയ്ക്കൊപ്പം കൂടിയ സജയ് കെ.വിയും.
അർത്ഥകാമങ്ങളില്ലാതെ സംഗീതധർമ്മത്തിൽ സ്വയം സമർപ്പിച്ച ഒരു സംഗീതയോഗിവര്യൻ എന്നു പറയാവുന്ന എം ഡി രാമനാഥനെപ്പറ്റി ഡോ. മധു വാസുദേവന്റെ ഹൃദയസ്പർശ്ശിയായ വാങ്മയചിത്രം മറക്കാനാവാത്തതാണ്‌.
കൂട്ടത്തിൽ ആർത്തിരമ്പുന്ന ആൾക്കൂട്ടത്തിനിടയിലും സുഖത്തിലും ദുഃഖത്തിലുമാറാടി, സ്ത്രീയുടെ സ്വത്വത്തെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കുകയും നൊമ്പരപ്പെടുകയും ചെയ്തു കൊണ്ട് ഒറ്റയ്ക്കു നടന്ന മാധവിക്കുട്ടി എന്ന കമലാ ദാസും.
ഒരു പക്ഷെ, കവിതയിൽ ആണ്ടു മുങ്ങുന്ന കവിത്വം തന്നെയായിരിക്കാം പിയെയും എം ഡി രാമനാഥനേയും മാധവിക്കുട്ടിയേയുമെല്ലാം ആർക്കും പിടി കൊടുക്കാത്ത, അടങ്ങാത്ത സ്വാതന്ത്ര്യവാഞ്ഛ എന്ന 'താന്തോന്നിത്തം' ജീവിതത്തിന്റെ മുഖമുദ്രയാക്കാൻ നിർബ്ബന്ധിതരാക്കിയത്.
ഈ മഹാ സർഗ്ഗപ്രതിഭകളെയെല്ലാം ഒരു ആഴ്ചയുടെ കാലപരിധിയിലിണക്കിയ വിധിയുടെ വിലാസം പിന്തുടർന്നുകൊണ്ട് ഇറക്കിയ മാതൃഭൂമിയുടെ ഈ ലക്കം അപൂർവ്വമായ ധന്യത കൈവരിക്കുന്നു. ഭാവുകങ്ങൾ!
26/5/2020

വായനക്കാർ എഴുതുന്നു- നമ്മെ പൊതിയുന്ന പ്രതിസന്ധികൾ

ഭൂതവും വർത്തമാനവും എന്ന പംക്തിയിൽ ശ്രീ രാമചന്ദ്ര ഗുഹ ആഴ്ചപ്പതിപ്പിന്റെ കഴിഞ്ഞ ലക്കത്തിൽ (ലക്കം - 14 ) 'നമ്മെ പൊതിയുന്ന പ്രതിസന്ധികൾ' എന്ന ശീർഷകത്തിൽ കൊവിഡ്‌ മഹാമാരിയുടെ സാഹചര്യത്തിൽ ഇന്ത്യ നേരിടുന്ന പ്രതിസന്ധികളെപ്പറ്റി ആരോപണസ്വരത്തിൽ എഴുതിയിരിക്കുന്നു. അക്ഷരാർത്ഥത്തിൽ ആഗോളവ്യാപകമായ ഒരു ദുരന്തത്തിൽ എല്ലാ ലോകമഹാശക്തികളും കൂപ്പുകുത്തി വീഴുമ്പോൾ ഇത്‌ എത്രകണ്ട്‌ വസ്തുനിഷ്ഠവും യാഥാർത്ഥ്യബോധത്തോടുകൂടിയുള്ളതുമാണെന്ന് ചിന്തിക്കേണ്ടിയിരിക്കുന്നു. വിഷയം പ്രതിസന്ധികളാണെങ്കിലും നല്ല വശം സൗകര്യപൂർവ്വം വിസ്മരിച്ച്‌ കുറ്റവും കുറവുകളും മാത്രം ചൂണ്ടിക്കാട്ടുന്നത്‌ രാമചന്ദ്ര ഗുഹയെപ്പോലുള്ള ഒരു പ്രബുദ്ധ എഴുത്തുകാരനു ഭൂഷണമാണോ?ലോകമൊട്ടാകെ അഞ്ചു ലക്ഷത്തിനടുത്ത് (ഇപ്പോഴും തുടരുന്നു) ജീവനുകൾ പൊലിഞ്ഞ സാഹചര്യത്തിൽ ലോകജനസംഖ്യയുടെ നല്ലൊരു ശതമാനം ജനങ്ങൾ ജീവിക്കുന്ന ഇന്ത്യയിലെ മരണനിരക്കും രോഗബാധിതരുടെ എണ്ണവും ലോകമഹാശക്തികളുടേതും തമ്മിലുള്ള അന്തരം ലോകം മുഴുവൻ മതിപ്പോടെ കാണുന്നുവെങ്കിലും അദ്ദേഹം കാണാതെ പോയി.
അടച്ചുപൂട്ടൽ ഒരാഴ്ച മുമ്പ് പ്രഖ്യാപിച്ച് കുടിയേറ്റത്തൊഴിലാളികളെ നാട്ടിലെത്തിക്കണമായിരുന്നു എന്നാണ് അദ്ദേഹം പറയുന്നത്. അങ്ങനെ പ്രത്യേകിച്ച് ഒരു പ്രശ്നവുമില്ലാതെ അവർ പോവുമോ? അതേ സമയം, പ്രത്യേകിച്ച് ഒരു പ്രശ്നവുമില്ലാതെ സകുടുംബം ജീവിക്കുന്നവർ ആയിരക്കണക്കിന്, റയിൽവേ സ്റ്റേഷനുകളിലും വിമാനത്താവളത്തിലും കൂട്ടം കൂട്ടമായി വന്നു നിറയാനല്ലേ കൂടുതൽ സാദ്ധ്യത? അങ്ങനെ വന്നാൽ, അടച്ചുപൂട്ടലിന്റെ ലക്ഷ്യം അട്ടിമറിക്കപ്പെടുകയല്ലേ ഉണ്ടാവുക? (അപ്പോൾ അതിനെ വിമർശിക്കാവുന്നതാണ്)
ആയിരക്കണക്കിനു കുടിയേറ്റത്തൊഴിലാളികൾ അടച്ചുപൂട്ടൽ വ്യവസ്ഥ(എവിടെയാണോ അവിടെ തുടരുക.)ക്കു വിരുദ്ധമായി നൂറുകണക്കിനു കിലോമീറ്റർ നടന്നും നാടുവിടാനുള്ള സാഹചര്യം ഒഴിവാക്കേണ്ടതു തന്നെയായിരുന്നു. അതിനു പക്ഷെ, അതീവ ഗുരുതരമായ സാഹചര്യത്തിൽ നടപ്പിലാക്കിയ അടച്ചുപൂട്ടലിനെ മാത്രം പഴിക്കാനാവില്ല. ഇക്കാര്യത്തിൽ
സംസ്ഥാന സർക്കാരുകൾക്ക് യാതൊരു ഉത്തരവാദിത്തവുമില്ലേ? അവർ എന്തു ചെയ്യുകയായിരുന്നു? പ്രാദേശിക സ്വയം ഭരണസ്ഥാപനങ്ങൾ എന്തു ചെയ്യുകയായിരുന്നു? എങ്ങനെയാണ് കേരളം ഈ പ്രശ്നം കൈകാര്യം ചെയ്തത്? നൂറായിരം സംസ്കാരിക സംഘടനകളുണ്ടല്ലോ അവരൊക്കെ എന്തു ചെയ്യുകയായിരുന്നു? പ്രാദേശിക സമൂഹം എന്തു ചെയ്യുകയായിരുന്നു? ഈ വക ചോദ്യങ്ങളൊന്നും ലേഖകൻ പരിഗണിക്കുന്നതേയില്ല എന്നത് വിചിത്രം തന്നെ! ഇക്കാലത്ത് വിശപ്പുകൊണ്ട് നാടുവിടേണ്ടിവരിക എന്നത് ഒരിക്കലും ന്യായീകരിക്കാനാവില്ല.
സാമ്പത്തികപ്രശ്നവും തൊഴിലില്ലായ്മയും കൊവിഡ് മഹാമാരിയെപ്പോലെത്തന്നെ ആഗോളപ്രശ്നമാണെന്നത് വിശദീകരണമാവശ്യമില്ലാത്തവിധം സുവ്യക്തമാണ്. എന്നാൽ, ദീർഘവീക്ഷണത്തോടു കൂടി, വർഷങ്ങൾക്കു മുമ്പു തന്നെ കോടിക്കണക്കിനു നിർദ്ധനർക്ക് സ്വന്തമായി ബാങ്ക് എക്കൗണ്ട് നല്കിയതും അതിലേക്ക് മദ്ധ്യവർത്തികളെ ഒഴിവാക്കിക്കൊണ്ട് നേരിട്ട് പണം അടയ്ക്കുന്നതും ലേഖകൻ കണക്കിലെടുക്കുന്നില്ല.
ലോകത്തെ മുഴുവൻ ഞെട്ടിച്ചുകൊണ്ട് തികച്ചും അപ്രതീക്ഷിതമായി പൊട്ടിപ്പുറപ്പെട്ട ഒരു മഹാമാരിയുടെ സാഹചര്യത്തിൽ കുറ്റവും കുറവും സ്വാഭാവികം തന്നെ. എല്ലാം കുറ്റമറ്റ രീതിയിലാണ് പോകുന്നത് എന്ന് ആർക്കും അവകാശപ്പെടാനാവില്ല. എങ്കിലും, രണ്ടു വശങ്ങളും കണ്ടുകൊണ്ടുള്ള ഒരു സന്തുലിതമായ വീക്ഷണം വെറുമൊരു രാഷ്ട്രീയക്കാരനല്ലാത്ത, സർഗ്ഗപ്രതിഭയായ രാമചന്ദ്ര ഗുഹയെപ്പോലുള്ളവരിൽനിന്ന് വായനക്കാർ പ്രതീക്ഷിക്കും എന്നു മാത്രം പറഞ്ഞുകൊള്ളട്ടെ.
21/6/2020

വായനക്കാർ എഴുതുന്നു - ഇംഗ്ലീഷ് എന്നും ശാസ്ത്രഭാഷയായിരിക്കുമോ

ഇംഗ്ലീഷ് എന്നും ശാസ്ത്രഭാഷയായിരിക്കുമോ എന്ന സി.എം മുരളീധരന്റെ ലേഖനം (ലക്കം 99 : 40) തികച്ചും ഒരു പുതിയ അറിവായിരുന്നു. ശാസ്ത്രവിഷയങ്ങൾ മാതൃഭാഷയിലൂടെത്തന്നെ വേണം എന്ന വിഷയം വിവിധ മാദ്ധ്യമങ്ങളിൽ ദശാബ്ദങ്ങളായി ചർച്ച ചെയ്യപ്പെടുമ്പോഴും ശാസ്ത്ര വിഷയങ്ങൾക്ക് പ്രത്യേക ഭാഷ എന്നതിനെപ്പറ്റി ഒരു സൂചന പോലും കണ്ടിട്ടില്ല. എന്നാൽ, ഒരു നൂറ്റാണ്ടിനുമുമ്പുതന്നെ അത്തരമൊരു ആശയം ഉയർന്നുവരികയും കഠിനശ്രമത്തിലൂടെ ഒന്നിലധികം ഭാഷകൾ പ്രാവർത്തികമാക്കപ്പെടുകയും ചെയ്തിരുന്നു എന്നത് തികച്ചും വിസ്മയകരമായ ഒരു അറിവുതന്നെ. എന്നാൽ, ഈ ഭാഷകളുടെ ഘടന എങ്ങനെയായിരുന്നു, എങ്ങനെയാണ് അവയിൽ വാക്കുകളും വാചകങ്ങളും പ്രയോഗിച്ചിരുന്നത് തുടങ്ങിയ ഭാഷാപരമായ വിശദാംശങ്ങളുടെ ഒരു സൂചനപോലും നല്കാതെയാണ് സുദീർഘമായ ലേഖനം അവസാനിക്കുന്നത് എന്നത് അതിന്റെ ഒരു പരിമിതിയാണ്. പ്രസ്തുത വിഷയത്തെപ്പറ്റി താമസിയാതെ മറ്റൊരു ലേഖനംകൂടി വരുമെന്നു പ്രതീക്ഷിക്കുന്നു.

21/12/21

28/12/21 ലക്കം 99:42ൽ മാതൃഭൂമി ആഴ്ചപ്പതിപ്പിൽ പ്രസിദ്ധീകരിച്ചു.

വായനക്കാർ എഴുതുന്നു - ഫ്രാൻസ് ഫാനൻ

ഫ്രാൻസ് ഫാനനെപ്പറ്റി ഡോ. ജെ സുഭാഷ് എഴുതിയ 'ഭാവിയുടെ സുവിശേഷകൻ' എന്ന ലേഖനം (99:36) ഹൃദയസ്പൃക്കും അതേസമയം, ചിന്തോദ്ദീപകവുമായ ഒരനുഭവമായി. മനുഷ്യാവകാശങ്ങളെപ്പറ്റിയുള്ള അവബോധം വികസിച്ചുവരുന്ന ഇരുപതാം നൂറ്റാണ്ടിൽ ഒരു മനോരോഗവിദഗ്ധനായി ലോകത്തിന്റെ സാംസ്കാരിക തലസ്ഥാനം എന്നു വിശേഷിപ്പിക്കപ്പെടുന്ന പാരീസിൽ ജീവിക്കാൻ അവസരം ലഭിക്കുക എന്ന അത്യപൂർവ്വമായ ജീവിതനിയോഗംപോലും, കറുത്തവനായി ജനിച്ചു എന്ന വിധിയുടെ നിസ്സഹായാവസ്ഥയിൽനിന്നും അദ്ദേഹത്തെ രക്ഷിക്കാൻ പര്യാപ്തമായില്ല. മറിച്ച്, അത് വർണ്ണവിവേചനം എന്ന ശപിക്കപ്പെട്ട മാനസികാവസ്ഥയുടെ ഉള്ളറകളിലേക്ക് ആഴ്ന്നിറങ്ങി, പ്രതിരോധത്തിന്റെ അടിത്തറ പാകാനുള്ള കഠിന യത്നത്തിലേക്ക് എടുത്തു ചാടാൻ അദ്ദേഹത്തിന് പ്രേരകമായി. അതിനായി അദ്ദേഹം, 'തന്നെ വേണ്ടാത്ത വെള്ളക്കാരന്റെ നാട്ടിൽനിന്നും തന്നെ ആവശ്യമുള്ള' അൾജീരിയയിലേക്ക് ജീവിതം പറിച്ചുനട്ടു. എന്നാൽ, അദ്ദേഹത്തിന്റെ ജീവിതദൗത്യം പൂർണ്ണമായും ഫലപ്രാപ്തിയിലെത്തിയോ എന്ന കാര്യം ദശാബ്ദങ്ങൾക്കുശേഷം ഇന്നും ഒരു ചോദ്യചിഹ്നമായി അവശേഷിക്കുന്നു.അദ്ദേഹത്തിന്റെ വിപ്ലവചിന്തകളെ വ്യത്യസ്തമാക്കുന്നത്, വർണ്ണവിവേചനത്തിനെതിരായ പോരാട്ടം വെള്ളക്കാരനെതിരായ പോരാട്ടത്തിലൊതുങ്ങാതെ കറുത്തവന്റെ സമഗ്രമായ ഉന്നമനവും അധികാരം പിടിച്ചെടുക്കലുമാണ് എന്ന ആശയമാണ്. കമ്മ്യൂണിസത്തിൽനിന്ന് വ്യത്യസ്തമായി, ന്യൂനപക്ഷമായ വ്യാവസായിക തൊഴിലാകളികൾക്കു പകരം മഹാഭൂരിപക്ഷമായ കർഷകരെ മുന്നണിയിലേക്കു നയിക്കുക എന്നതാണ് അദ്ദേഹം മുന്നോട്ടു വെക്കുന്ന കർമ്മപദ്ധതി. വ്യാവസായിക തൊഴിലാളികളുടെ സംഘടിതശക്തി ജനാധിപത്യത്തിനു ഭീഷണിയാണെന്ന് അദ്ദേഹം വിശ്വസിക്കുന്നു. മാത്രമല്ല, ലേഖനത്തിൽ പറയുന്നതുപോലെ, പൊതുവെ അംഗീകരിക്കപ്പെടാൻ സാദ്ധ്യതയില്ലാത്തവിധം കറുത്തവർഗ്ഗക്കാരുടെ ഉന്നമനം ഹിംസയിലൂടെത്തന്നെ വേണമെന്ന് അദ്ദേഹം നിഷ്ക്കർഷിക്കുന്നു. മൃഗീയശക്തിയെ മൃഗീയശക്തികൊണ്ടുതന്നെ നേരിട്ടു വിജയം വരിക്കുക എന്നത് ആവേശകരവും വരും തലമുറകൾക്ക് പ്രചോദനകരവും അഭിമാനകരവുമാണെന്നതിൽ തെല്ലും സംശയമില്ല. എന്നാൽ, അത് എത്രകണ്ട് യാഥാർത്ഥ്യബോധത്തോടുകൂടിയുള്ളതാണ് എന്നത് ചിന്തിക്കേണ്ട വിഷയമാണ്. വ്യാവസായികവിപ്ലവത്തിനു മുമ്പ് പരമ്പരാഗത ആയുധമുറകൾകൊണ്ട് ഇത് യാഥാർത്ഥ്യമാക്കാൻ കഴിഞ്ഞേക്കാമെങ്കിലും വെടിമരുന്നിന്റെ ആവിർഭാവത്തിലൂടെ ഉയർന്നുവന്ന വൻമാരകശക്തിയുള്ള ആയുധങ്ങളോടുകൂടിയ വൻ സൈനികശക്തിക്കു മുമ്പിൽ കർഷകരുടെ മുന്നേറ്റം അമ്പേ പരാജയപ്പടാനാണ് സാദ്ധ്യത. കാരണം, താരതമ്യേന ചെറിയ തോതിലുള്ള ആക്രമണംപോലും അധീശശക്തികൾക്ക് പതിന്മടങ്ങ് മൃഗീയ ശക്തി പ്രയോഗിക്കാനുള്ള ന്യായീകരണം നല്കുന്നു. ഫലത്തിൽ, അതു വടി കൊടുത്ത് അടി വാങ്ങുന്നതിനു സമാനമായിരിക്കും. ഈ വിധത്തിൽ കൂടുതൽ സംഘടിതശക്തിയുള്ള സംഘടനകൾപോലും പരാജയപ്പെട്ടുപോകുന്നു എന്നാണ് പാലസ്തീനിലും ഐർലൻറിലും, നമ്മുടെ പുന്നപ്ര വയലാർ നക്സലിസ, മാവോയിസ്റ്റ് മുന്നേറ്റങ്ങളിലുമെല്ലാം ചരിത്രം സാക്ഷ്യപ്പെടുത്തുന്നത്. അവിടെയാണ് ഗാന്ധിയുടെ നേതൃത്വത്തിലുള്ള ഇന്ത്യൻ സ്വാതന്ത്ര്യസമരം വ്യത്യസ്തമാകുന്നത്.
ഇതൊക്കെയാണെങ്കിലും ഇത്തരം സാമൂഹിക, ബൗദ്ധിക ആശയങ്ങളും അവയ്ക്കുവേണ്ടി ഉറച്ച ലക്ഷ്യബോധത്തോടുകൂടി ജനങ്ങളിലേക്കിറങ്ങി നേതൃത്വപരമായ കർമ്മത്തിൽ മുഴുകുന്ന മഹനീയ വ്യക്തിത്വങ്ങളുംതന്നെയാണ് ഏതൊരു സമൂഹത്തിന്റെയും അഭ്യുന്നതിക്ക് ചാലകശക്തിയായി വർത്തിക്കുന്നത്. ഫ്രാൻസ് ഫാനനെപ്പോലെ ലോകത്തെങ്ങുമുള്ള നിന്ദിതരും പീഡിതരുമായ ജനങ്ങൾക്കുവേണ്ടി സ്വയം ഉഴിഞ്ഞിട്ട, അത്രയൊന്നും അറിയപ്പെടാത്ത മഹനീയ വ്യക്തിത്വങ്ങളെ പരിചയപ്പെടുത്തുന്ന കൂടുതൽ ലേഖനങ്ങൾ പ്രതീക്ഷിക്കുന്നു.
19/11/2021 

മാതൃഭൂമി ആഴ്ചപ്പതിപ്പ് ലക്കം 99:38ൽ

പഴയ ഗാനങ്ങൾ പുതിയ സിനിമയിൽ

മഞ്ഞിൽ വിരിഞ്ഞ പൂവേ എന്ന പാട്ട് ഒരു പുതിയ സിനിമയിൽ, ആകെ മൂടിപ്പുതച്ച ഒരുത്തൻ വെള്ളം കുടിച്ചുകൊണ്ട്  നടക്കുന്ന രംഗത്തിൽ ചേർത്തിരിക്കുന്നു! എന്തൊരു ദ്രോഹം! ഗാനത്തെ ഇങ്ങനെ കൊന്നു തിന്നുന്നവരോട് ചോദിക്കാനും പറയാനും ആരുമില്ലേ!? ആരാണ് ഇതിനനുവാദം നല്കിയത്? എന്താണ് ചെയ്യാൻ പോകുന്നത് എന്ന് അറിഞ്ഞുകൊണ്ടുതന്നെയായിരിക്കുമോ സമ്മതിച്ചത്?

ഹരാകിരി

 രണ്ടാം ലോകമഹായുദ്ധത്തിൽ കീഴടങ്ങാൻ ചക്രവർത്തി തീരുമാനിച്ചതിനെത്തുടർന്ന് ജപ്പാൻ യുദ്ധകാര്യമന്ത്രി ജനറൽ അനാമി ഹരാകിരി അനുമിക്കുന്ന ഹൃദയഭേദകമായ രംഗം സഫാരി ടിവിയിൽ. ജപ്പാൻ്റെ പാരമ്പര്യപ്രകാരം അഭിമാനകരമായ ഒരു കർമ്മമായായി ഹരാകാരി അംഗീകരിക്കപ്പെടുന്നതിനാൽ പറഞ്ഞുറച്ച് ആസൂത്രണം ചെയ്താണ് അത് നിർവ്വഹിക്കപ്പെട്ടത്. അല്പം മുമ്പ് മുറിയിലെത്തിയ സൈന്യത്തിലെ ഉദ്യോഗസ്ഥനായ അളിയനോടൊപ്പം മദ്യപിച്ച് വർത്തമാനം പറയുന്നതിനിടയിൽ താനും പിന്തുടരുകയാണെന്ന് പറഞ്ഞ അളിയൻ്റെ മുഖത്ത് വീണ്ടും വീണ്ടും ആഞ്ഞടിച്ചു അനാമി. 'നിനക്ക് ഇതുമതി നീ രാജ്യത്തിൻ്റെ ഭാവികാര്യങ്ങൾ ചെയ്യണം' എന്നു പറഞ്ഞായിരുന്നു അടി. ഉടൻ തന്നെ പൂർവ്വസ്ഥിതി പ്രാപിക്കുകയും തനിക്ക് ഹരാകിരിക്കിടയിൽ എന്തെങ്കിലും പ്രശ്നമുണ്ടായാൽ ഉടൻ തന്നെ വാളെടുത്ത് വെട്ടി കർമ്മം സുഗമമാക്കാനുള്ള മനക്കരുത്ത് കാട്ടണം എന്ന് നിർദ്ദേശിച്ചുകൊണ്ടാണ് അയാളെ പറഞ്ഞയച്ചത്. എന്നിട്ട് സ്വന്തം വാൾ വയറ്റിലേക്ക് കുത്തിയിറക്കി. അല്പം കഴിഞ്ഞ് അളിയൻ തിരിച്ചു വന്നപ്പോൾ ഈ സ്ഥിതിയിൽ കുനിഞ്ഞിരിക്കുന്ന അനാമിയെയാണ് കാണുന്നത്. സഹായിക്കണോ എന്ന ചോദ്യത്തിന് വേണ്ട എന്നായിരുന്നു മറുപടി. അതേ സമയം വാൾ വലിച്ചൂരി കഴുത്തിലെ ഞെരമ്പു മുറിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. എന്നാൽ ഫലവത്തായില്ല. തിരിച്ചുപോയ അളിയൻ അല്പനിമിഷങ്ങൾക്കുശേഷം അനാമിയുടെ അലർച്ച കേട്ട് തിരിച്ചെത്തി. അനാമിക്ക് സഹായം ആവശ്യമുണ്ടെന്ന് തിരിച്ചറിയുകയും സ്വന്തം വാളെടുത്ത് വെട്ടി അന്ത്യം സുഗമമാക്കുകയും ചെയ്തു. ഹൃദയഭേദകവും ബീഭത്സവുമായ ഒരു രംഗം!